De gasten waren weg, de schalen niet. Wij drieën — ik, mijn vriend, haar vriendin die 'nog even hielp'. De wijn was op, de jenever niet. Iemand zette muziek zachter. Iemand anders deed het licht uit in de keuken, niet in de woonkamer.

Zij kuste mij bij de vaatwasser. Hij keek, toen deed hij mee, zijn mond in mijn nek. We zakten naar de bank die naar rook rook. Handen onder jurken, ritsen, een schort dat niemand had afgedaan.

Ik likte haar terwijl hij mij nam. Het ritme klopte niet en dat gaf niet. Haar hand in mijn haar, zijn hand op mijn heup. Ergens viel een vork van tafel. Niemand rapte hem op.

We kwamen in een rommelige volgorde. Zij eerst, ik, hij tot slot tegen haar dij. Daarna de vaat, half naakt, belachelijk huiselijk. Zij sliep op de logeerbank. 's Ochtends at ze onze yoghurt en zei niets wat het stukmaakte.

Een week later stuurde ze een foto van de vork, die ze in haar tas had gevonden. Alleen dat. We nodigden haar weer uit. Dezelfde schort hing klaar.