Het begon als wijn en een gesprek dat te ver ging. Twee stellen, één bank, te weinig afstand. Haar man kuste mij eerst, met een blik naar haar die ja zei. Mijn vriend kuste haar. Iemand lachte zenuwachtig. Daarna niet meer.

Kleren raakten de vloer in een volgorde die ik niet meer weet. Ik had haar borst in mijn mond terwijl haar man me van achteren nam, langzaam, vragend. Ik knikte tegen de stofrand van het kussen.

Mijn vriend zat in de fauteuil, zij op schoot, naar ons kijkend. Dat kijken was erger dan het aanraken. We wisselden, slordig, met condooms uit een schaaltje dat iemand — belachelijk vooruitziend — op tafel had gezet.

Ik kwam om iemands vingers, niet eens zeker wiens. Later nog eens, met haar mond tussen mijn benen en een lul in mijn mond. Het was te veel en daarom precies wat we die avond zochten.

Na middernacht aten we koude pizza op de grond. Iemand vond een sok in de plantenbak. We spraken af dat we het een week niet zouden nabespreken. Die week duurde drie dagen.