De gordijnen waren dicht, de telefoons in de keuken. Hij wees naar de vloer voor de bank. Ik knielde, naakt, handen op mijn dijen, en keek naar zijn schoenen tot hij 'kijk me aan' zei.

Hij gebruikte alleen zijn stem en een vinger onder mijn kin. Geen touw die avond. Ik vond dat erger. Wachten is een soort touw. Toen hij zijn broek opendeed, nam ik hem in mijn mond zoals hij het de vorige keer had uitgelegd.

Hij bepaalde het tempo met een hand in mijn haar. Niet grof, wel duidelijk. Tranen van de diepte, geen paniek. Ik tikte zijn dij toen het te veel was. Hij stopte meteen, prees me, ging verder zachter.

Op de bank nam hij me van achteren, een hand in mijn nek, de andere tussen mijn benen. Ik kwam eerst, hij daarna, op mijn rug, een streep die hij met twee vingers uitsmeerde alsof hij iets tekende.

Hij tilde me op, letterlijk, naar de douche. Onder het water was hij weer gewoon. Dat omschakelen vertrouwde ik het meest.