We zouden gaan wandelen. Echt. Na tien minuten pad kuste ze me tegen een beuk. Haar jas open, mijn handen koud, haar huid niet. Een mountainbiker scheurde voorbij. We wachtten, lachten, gingen door.

Ze deed haar broek halverwege haar laarzen naar beneden. Ongemakkelijk, mooi. Ik ging door de knieën in de bladeren en likte haar terwijl ze de stam vasthield. Ze smaakte naar zeep en buitenlucht.

Daarna nam ik haar staande, een been opgetild, te wankel, te goed. Een tak kraakte onder mijn schoen bij elke stoot. Verderop blafte een hond. We stopten niet.

Ze kwam met haar voorhoofd tegen de schors, een geluid dat ze zelf probeerde in te slikken. Ik vlak daarna, diep, mijn broek half op mijn knieën als een idioot. We trokken alles recht. Haar wang had een afdruk van de bast.

Op de terugweg naar de auto zei ze: 'Volgende keer een deken.' Ik knikte. We hebben nooit een deken meegenomen.