Ons appartement hing boven een steegje dat na tienen stil werd. Het balkon was een meter diep, twee stoelen, een uitzicht op iemands was. Hij trok me naar buiten in alleen zijn overhemd aan mij.

Ik ging op de reling zitten, te gevaarlijk, te lekker. Hij hield me vast, schoof het overhemd opzij, en nam me zo, met de nacht in mijn rug. Beneden ging een kat over een kliko.

Ik moest stil zijn. Dat lukte slecht. Hij kuste me om het geluid op te vangen. Zijn stoten schoven me steeds een centimeter verder naar achteren; zijn handen haalden me terug. Mijn hakken in zijn billen, belachelijk in die hitte, ik had ze nog aan.

Ik kwam met mijn voorhoofd tegen de zijne, de reling in mijn rug. Hij trok zich terug en kwam tegen mijn dij, warm, een streep die hij met zijn duim wegstreek.

Binnen sliepen we met de balkon deur open. Ik rook de zee niet, alleen steen en zijn huid. De volgende ochtend zaten we als toeristen bij de koffie. Alleen mijn dijen wisten beter.