We hadden een deadline gehaald en een fles whisky opengetrokken op kantoor, tegen de regels. De rest was naar huis. Hij zat op mijn bureau, benen te lang voor de stoel ernaast.

Het gesprek zakte van het project naar hoe lang we dit al niet zeiden. Hij zette zijn glas weg en kuste me. Whisky, koffie, de late avond. Ik trok hem van het bureau de stoel in, op schoot, belachelijk, perfect.

Zijn broek ging open, de mijne ook. Geen tijd voor meer dan handen en monden. Ik nam hem in mijn mond terwijl hij achteroverleunde in míjn bureaustoel, de stoel die ik de volgende dag weer gewoon zou gebruiken.

Hij kwam bijna zonder waarschuwing. Ik slikte omdat opstaan naar de wc te veel tijd zou kosten. Daarna deed hij het terug, slordiger, gretiger, tot ik zijn haar vasthield en het raam van de overkant vergat.

We zetten de fles weg, deden het licht uit. In de parkeergarage zei hij: 'Dit blijft hier.' Ik knikte. Het bleef daar, tot de volgende deadline.