De kleedkamer was leeg op ons na. Hij deed langer over douchen dan nodig was. Ik ook. We hadden het al weken in de blikken zitten, tijdens het bankdrukken, tijdens het wachten op het rek.

Hij kwam in een handdoek naar mijn kastje. Geen grap, geen voorwendsel. 'Kom je?' Ik knikte en volgde hem de douchecel in. Het water stond al te lopen. Stoom, te weinig ruimte, zijn mond zout van het zweten.

Ik ging door de knieën op de natte tegel. Hij hield de wand vast, ik zijn heup. Het water liep over mijn gezicht, over hem, in mijn mond. Hij probeerde stil te blijven en slaagde er half in.

Hij trok me overeind, draaide me om, een hand om mijn lul, de andere op mijn borst. Ik kwam tegen de muur, hij tegen mijn rug, allebei te snel, allebei te hard. De zeep lag ergens in de hoek.

Buiten, bij de fietsen, deed hij of er niets was gebeurd tot hij zei: 'Donderdag zelfde tijd.' Ik reed naar huis met nat haar in de novemberwind en had nergens last van.